Πολύς λόγος γιά τούς γάμους τής Τήλου.Σχεδόν όλοι μίλησαν: Το κράτος, κυβέρνηση καί αντιπολίτευση, η εκκλησία, οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άτομα προβεβλημμένα, διανοούμενοι, τά κανάλια καί οι σχολιαστές τους, σχεδόν όλοι.
Και διαμορφώθηκαν δυό αντιτιθέμενες απόψεις: ΝΑΙ στους ομόφυλους γάμους η προοδευτική πλευρά, όχι η συντηρητική. Οι απόψεις και τα επιχειρήματα τής κάθε πλευράς γνωστά, ας μήν τά επαναλάβω εδώ.
Ίσως καί εγώ θα έπρεπε να λάβω θέση, νά υποστηρίξω τήν μιά πλευρά ή τήν άλλη.
Γιά νά το κάνω, προσπαθώ να αναλύσω τήν θέση τής κάθε μιάς, αλλά δυστυχώς ξεκάθαρο αποτέλεσμα δεν βγάζω.
Η πρώτη πλευρά, οι υποστηρικτές δηλαδή τών ομόφυλων γάμων, βασίζονται στό αναφαίρετο δικαίωμα όλων τώνν ανθρώπων, τής σεξουαλικής αυτοδιάθεσης: κάθε άτομο έχει τό δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται σεξουαλικά, νά διαλέγει τούς συντρόφους του. Το δικαίωμα αυτό οφείλει τό κράτος,η πολιτεία, νά τό λαμβάνει υπ' όψη στήν διαμόρφωση τών νόμων, καί κατ' επέκταση καί στον γάμο.
Σωστή άποψη,σύγχρονη, βασισμένη στα δικαιώματα τού ανθρώπου.
Η δεύτερη πλευρά, η αντιτιθέμενη, βασίζεται σε νομικίστικα και θρησκευτικά επιχειρήματα, έε μιά πρώτη ματιά αίωλα, ιδίως άν η ματιά είναι προοδευτική. Ερχομαι όμως εδώ και σκέπτομαι: Μιά οργανωμένη ομάδα, μιά "κοινωνία" οποιουδήποτε μεγέδους, δεν δρά με κάποιους "κανόνες", διατυπωμένους ή ενυπάρχοντες- άγραφους- που ακριβώς καθορίζουν τήν ομάδα σαν εγγενείς της ιδιότητες καί εξασφαλίζουν την συνοχή της? Με βάση αυτές τίς γενικά αποδεκτές καί καθοριστικές γιά τήν ομάδα αρχές, δεν διατυπώνεται μία "ηθική", ένα σύνολο κανόνων και ιδιοτήτων πού επηρρεάζει καθοριστικά τήν καθημερινότητα τών μελών της, τά "πρέπει" τους αλλά καί τα όριά τους, πέρα από τά οποία η συμμετοχή στήν ομάδα καθίσταται προβληματική? Καί η συνολική άποψη τής ομάδας, η ηθική της, δέν ενυπάρχει δυναμικά, σάν το "Αλλο", το κυρίαρχο "Αλλο" μέσα στό κάθε μέλος της, στόν καθένα μας, σάν ηθικός "φρουρός", πιέζοντας καί καταπιέζοντας τίς αποφάσεις ή τίς πράξεις μας?
Δέν είναι λοιπόν απορριπτική τών ομόφυλων γάμων η "ομαδική" ηθική μας, η "μέση" ηθική τού Έλληνα, αυτή πού διαμορφώθηκε καί αποτελεί αναγνωριστικό χαρακτηριστικό τής "ελληνικότητάς" μας?
Και αν οι διαφοροποίηση των διαφόρων υποομάδων που συνθέτουν το γενικό σύνολο της ελληνικής κοινωνίας στο θέμα αυτό μπορεί να θεωρηθεί σαν επιχείρημα εναντίον, δεν ενυπάρχει το γενικότερο "Αλλο" στόν καθένα μας, δεν είναι αυτό πού -ακόμα καί εάν κατατάσσουμε εαυτούς στό προοδευτικο τμήμα της κοινωνίας- μας δημιουργεί το γνωστό "σφύξιμο" στο στήθος, όταν σκεφτούμε την πιθανότητα τού γυιού μας νά κάνει ομοφυλοφιλικό γάμο, καί τό αντίστοιχο -σαφώς μικτότερο- μικρότερο "σφύξιμο" γιά τό ίδιο γεγονός σέ σχέση μέ τήν κόρη μας? Δεν είναι αυτό το "Αλλο" πού έχει ενταλλάξει μέσα μας,πέρας κάθε λογικής, τήν διαφοροποίηση αυτή?
Αναρωτιέμαι, πού βρίσκεται το δίκιο? Στην ατομικότητα πού χαρακτηρίζει τον καθένα μας, ή στην συλλογικότητα τής ομάδας, της ευτύτερης κοινωνίας στην οποία ανήκουμε?
Νομίζω, καί στα δύο. Δέν είναι μή-απάντηση, όπως πολλοί φίλοι μπορούν νά την θεωρήσουν. Είναι απάντηση πού λαμβάνει υπ' όψη τά καθοριστικά συστατικά, εν τέλει, τής ανθρώπινης προσωπικότητας, τό ατομικό "Είναι" μέ τό συνολικό "Ολο", καί τήν διαρκή διαμάχη καί διαπάλη μεταξύ τους. Η κλίση τής εσωτερικής κοινής πλάστιγγας, σαν σύνολο τής πλάστιγγας του καθένα μας, άν είναι διακριτή ή όταν γίνει διακριτή, ορίζει καί τήν αναγκαιότητα τών αλλαγών πού πρέπει νά γίνουν, καθώς καί τόν ρυθμό τους.
