Σαν εισαγωγή

Δέν είμαι καινούργιος στό Blogging

Περιδιαβάζω τά blogs εδώ καί αρκετούς μήνες, στόν όποιο ελεύθερο χρόνο διαθέτω.Τώρα όμως αποφάσισα νά γράψω. Τώρα καί νά σχολιάσω.

Άνοιξα αυτό το Blog από τήν ανάγκη μου να μιλήσω, νά ακουστώ, νά πώ τήν γνώμη μου.
Ξέρω πολύ καλά τίς αδυναμίες τού χώρου. Αλλά πουθενά αλλού δέν υπάρχει βήμα από όπου εγώ, ο απλός ανώνυμος πολίτης, μπορώ νά ακουστώ.

Ξέρω πολύ καλά ότι η γνώμη μου ελάχιστα ή καί καθόλου δέν θα ληφθεί υπ' όψη. Αλλά ειλικρινά, δέν μέ ενδιαφέρει. Είμαι τό λιθαράκι, τό χαλικάκι μέσα σέ ένα όγκο μπετόν πού τώρα δημιουργείται, πού τώρα παίρνει τό σχήμα του μέσα στό καλούπι του. Καί αυτό μού φτάνει, αυτό ικανοποιεί τήν εσωτερική μου ανάγκη.

Μέ ενδιαφέρει η ανταλλαγή ιδεών. Μέ ενδιαφέρουν τά σχόλια, μέ ενδιαφέρει η δυνατότητα νά πώ την γνώμη μου γιά τίς ιδέες καί τίς προτάσεις άλλων, καθώς επίσης καί η γνώμη τών άλλων γιά τά σχόλιά μου. Μέ ενδιαφέρει ο διάλογος, ο ελεύθερος διάλογος, αυτός πού δέν δεσμεύεται ούτε νοθεύεται από σκοπιμότητες τής καθημερινότητας.

Γι' αυτό καί η ανωνυμία μου. Πού θα τήν διαφυλάξω, γιατί μού επιτρέπει να είμαι αυτός πού πραγματικά είμαι. Νά μήν συμβιβάζομαι, νά λέω αλήθειες.

Δέν ξέρω άν θα τά καταφέρω αυτή η διαδικασία νά μέ γεμίσει, νά μού δώσει ότι μού λείπει, τήν φωνή πού δεν μπορεί νά βγεί από μέσα μου καί μέ πνίγει. Άν τά καταφέρω θά συνεχίσω, άν όχι δέν θα έχω βλάψει κανένα άλλο εκτός από τόν απογοητευμένο εαυτό μου.