Πολύς λόγος γιά τούς γάμους τής Τήλου.Σχεδόν όλοι μίλησαν: Το κράτος, κυβέρνηση καί αντιπολίτευση, η εκκλησία, οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άτομα προβεβλημμένα, διανοούμενοι, τά κανάλια καί οι σχολιαστές τους, σχεδόν όλοι.
Και διαμορφώθηκαν δυό αντιτιθέμενες απόψεις: ΝΑΙ στους ομόφυλους γάμους η προοδευτική πλευρά, όχι η συντηρητική. Οι απόψεις και τα επιχειρήματα τής κάθε πλευράς γνωστά, ας μήν τά επαναλάβω εδώ.
Ίσως καί εγώ θα έπρεπε να λάβω θέση, νά υποστηρίξω τήν μιά πλευρά ή τήν άλλη.
Γιά νά το κάνω, προσπαθώ να αναλύσω τήν θέση τής κάθε μιάς, αλλά δυστυχώς ξεκάθαρο αποτέλεσμα δεν βγάζω.
Η πρώτη πλευρά, οι υποστηρικτές δηλαδή τών ομόφυλων γάμων, βασίζονται στό αναφαίρετο δικαίωμα όλων τώνν ανθρώπων, τής σεξουαλικής αυτοδιάθεσης: κάθε άτομο έχει τό δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται σεξουαλικά, νά διαλέγει τούς συντρόφους του. Το δικαίωμα αυτό οφείλει τό κράτος,η πολιτεία, νά τό λαμβάνει υπ' όψη στήν διαμόρφωση τών νόμων, καί κατ' επέκταση καί στον γάμο.
Σωστή άποψη,σύγχρονη, βασισμένη στα δικαιώματα τού ανθρώπου.
Η δεύτερη πλευρά, η αντιτιθέμενη, βασίζεται σε νομικίστικα και θρησκευτικά επιχειρήματα, έε μιά πρώτη ματιά αίωλα, ιδίως άν η ματιά είναι προοδευτική. Ερχομαι όμως εδώ και σκέπτομαι: Μιά οργανωμένη ομάδα, μιά "κοινωνία" οποιουδήποτε μεγέδους, δεν δρά με κάποιους "κανόνες", διατυπωμένους ή ενυπάρχοντες- άγραφους- που ακριβώς καθορίζουν τήν ομάδα σαν εγγενείς της ιδιότητες καί εξασφαλίζουν την συνοχή της? Με βάση αυτές τίς γενικά αποδεκτές καί καθοριστικές γιά τήν ομάδα αρχές, δεν διατυπώνεται μία "ηθική", ένα σύνολο κανόνων και ιδιοτήτων πού επηρρεάζει καθοριστικά τήν καθημερινότητα τών μελών της, τά "πρέπει" τους αλλά καί τα όριά τους, πέρα από τά οποία η συμμετοχή στήν ομάδα καθίσταται προβληματική? Καί η συνολική άποψη τής ομάδας, η ηθική της, δέν ενυπάρχει δυναμικά, σάν το "Αλλο", το κυρίαρχο "Αλλο" μέσα στό κάθε μέλος της, στόν καθένα μας, σάν ηθικός "φρουρός", πιέζοντας καί καταπιέζοντας τίς αποφάσεις ή τίς πράξεις μας?
Δέν είναι λοιπόν απορριπτική τών ομόφυλων γάμων η "ομαδική" ηθική μας, η "μέση" ηθική τού Έλληνα, αυτή πού διαμορφώθηκε καί αποτελεί αναγνωριστικό χαρακτηριστικό τής "ελληνικότητάς" μας?
Και αν οι διαφοροποίηση των διαφόρων υποομάδων που συνθέτουν το γενικό σύνολο της ελληνικής κοινωνίας στο θέμα αυτό μπορεί να θεωρηθεί σαν επιχείρημα εναντίον, δεν ενυπάρχει το γενικότερο "Αλλο" στόν καθένα μας, δεν είναι αυτό πού -ακόμα καί εάν κατατάσσουμε εαυτούς στό προοδευτικο τμήμα της κοινωνίας- μας δημιουργεί το γνωστό "σφύξιμο" στο στήθος, όταν σκεφτούμε την πιθανότητα τού γυιού μας νά κάνει ομοφυλοφιλικό γάμο, καί τό αντίστοιχο -σαφώς μικτότερο- μικρότερο "σφύξιμο" γιά τό ίδιο γεγονός σέ σχέση μέ τήν κόρη μας? Δεν είναι αυτό το "Αλλο" πού έχει ενταλλάξει μέσα μας,πέρας κάθε λογικής, τήν διαφοροποίηση αυτή?
Αναρωτιέμαι, πού βρίσκεται το δίκιο? Στην ατομικότητα πού χαρακτηρίζει τον καθένα μας, ή στην συλλογικότητα τής ομάδας, της ευτύτερης κοινωνίας στην οποία ανήκουμε?
Νομίζω, καί στα δύο. Δέν είναι μή-απάντηση, όπως πολλοί φίλοι μπορούν νά την θεωρήσουν. Είναι απάντηση πού λαμβάνει υπ' όψη τά καθοριστικά συστατικά, εν τέλει, τής ανθρώπινης προσωπικότητας, τό ατομικό "Είναι" μέ τό συνολικό "Ολο", καί τήν διαρκή διαμάχη καί διαπάλη μεταξύ τους. Η κλίση τής εσωτερικής κοινής πλάστιγγας, σαν σύνολο τής πλάστιγγας του καθένα μας, άν είναι διακριτή ή όταν γίνει διακριτή, ορίζει καί τήν αναγκαιότητα τών αλλαγών πού πρέπει νά γίνουν, καθώς καί τόν ρυθμό τους.
11 σχόλια:
Ανταποδίδω την επισκεψη.Επι της ουσίας του αρθρου δεν έχω να συμπλπληρώσω τίποτε
Καλημέρα, Valderosso, οι κοινωνιες ρυθμιζονται απο κανονες τους οποίους θετουν 1) οι νομοι και 2) η επικρατουσα ηθική. Οι πρωτοι δε, δεν βασιζονται στην δευτερη, αλλά θεμελιώνονται σε γενικότερες αρχες δικαιου. Συνηθως οι Νομοι ακολουθουν τις αλλαγες που έτσι κι αλλιώς επέρχονται στις συμπεριφορες της κοινωνιας και τις θεσμιζουν, σπανιότερα δε, θεσμιζουν μπροστα από την κοινωνια (π.χ. ποσοστώσεις στις δημοτικες εκλογες).
Απλώς διατυπώνω με αλλα λογια την οσμωση μεταξυ ατομου και ομαδας που λες και εσυ.
Ουτε η Ηθικη , ουτε οι Νομοι μενουν στατικοι, εξελισσονται επηρεάζονται και αλληλοεξαρτώνται καμια φορά. Και φυσικά τι θα επικρατησει εξαρτάται από το συσχετισμο δυναμεων, την προπαγανδα και το lobbying.
Προσωπικά προτιμω να θεμελιωνω τη ζωή μου σε γενικες αρχες και οχι σε ηθικους κανονες.
…Καλώς ήρθα και ‘γω περιδιαβαίνοντας…
Καλή επιτυχία στο blog σου.
Καλοί τσακωμοί και χτύπα και συναγερμό, λύκος στα πρόβατα!
Για το θέμα, σωστή μου φαίνεται η κατάθεση της Cynikal.
Τα κοινωνικά θέματα δεν αντιμετωπίζονται εκτός της δυναμικής των συνεχών εξελίξεών τους. Διάβασα κάποτε ότι ο αθηναϊκός λαός ξεσηκώθηκε σε διαδηλώσεις το 1905 για την «ξεδιαντροπιά» κάποιου ζαχαροπλάστη να προσλάβει γυναίκες σερβιτόρες! Το μαγαζί το έκλεισε η αστυνομία για προσβολή ηθών μετά από απαίτηση… αυτών που και σήμερα υποστηρίζουν τις «αιώνιες αλήθειες» αλλά δέχονται πλέον τις σερβιτόρες όχι όμως και τα νέα φαινόμενα. Το ίδιο γίνεται με τις συνεχείς αλλαγές σε όλες τις κοινωνίες τηρουμένων των αναλογιών του επιπέδου εξέλιξης στο οποίο βρίσκονται.
Θα πρέπει να ξεχωρίσουμε καλά για τι πράγμα μιλάμε. Η βασική αρχή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ακόμη και του Συντάγματος δεν επιτρέπει διακρίσεις σε βάρος κανενός. Συνεπώς ο νομικός πολιτισμός δεν μπορεί να ασχοληθεί με λυμένα γι’ αυτόν ζητήματα. Από τυπική άποψη συμβάσεις, συμφωνίες και συμβόλαια οικονομικά, κοινωνικά, ατομικά μεταξύ δύο ή πολλών ανθρώπων που αλληλοδεσμεύονται ισότιμα και με τη θέλησή τους δεν υπάρχει περίπτωση να αποτελεί θέμα τρίτων. Δεν τους πέφτει λόγος εκτός αν νομικά θίγονται δικαιώματα. Δλδ δύο άνθρωποι αν κάνουν ένα συμβόλαιο συμβίωσης και από κάτω επισυνάψουν (κατ΄ αντιστοιχία) όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που ο νόμος για τον πολιτικό γάμο ορίζει, ως ισχύοντα και γι’ αυτούς, κανένας δεν έχει λόγο.
Το πρόβλημα περιπλέκεται μόνο όταν αυτό το συμβόλαιο προσπαθεί να υφαρπάξει τη θέση ενός κοινωνικού θεσμού που οι θρησκείες και κάποιες κοινωνικές ομάδες τον κατοχυρώνουν με δικό τους τρόπο ορισμού (ως ετερόφυλο γάμο). Θέλουν δλδ οι ομοφυλόφιλοι όχι ένα νομικό σύμφωνο αλλά μια κοινωνική αποδοχή με ταυτόχρονη μεταβολή του περιεχομένου ενός θεσμού. Αυτό δεν το δέχονται οι ομάδες που έχουν κατοχυρώσει νομικά, θρησκευτικά, ηθικά τον θεσμό με τη δική τους και μόνο ερμηνεία.
Πιστεύω ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν πρέπει να ενδιαφερθούν να μεταβληθεί εσωτερικά ο θεσμός του γάμου (και για ποιο λόγο άλλωστε;;;). δεν το έχουν καμία ανάγκη. Πρέπει να κάνουν το δικό τους κοινωνικό πολιτισμό και όχι να εκτοπίσουν ή αλλάξουν τον θρησκευτικό ή παλαιό κοινωνικό πολιτισμό με την ηθική του. Δεν υπάρχει κανένας λόγος εκτός ίσως της ανασφάλειας που έχουν και της επιδίωξης ηθικής νομιμοποίησης στα μάτια αυτών που δεν θέλουν. Σιγά σιγά βέβαια οι επί μέρους πολιτισμοί συγχωνεύονται και παράγουν νέο κοινό πολιτισμό με απόρριψη των παλαιών και ξεπερασμένων στοιχείων και αυτό πιστεύω θα γίνει αλλά μέχρι τότε θα υπάρχουν συγκρούσεις και μοναχικές πορείες.
Λύση δεν είναι η εφόρμηση του ενός στον άλλο. Σταδιακά όλοι θα κατανοήσουν ότι στα ανθρώπινα δικαιώματα κουμάντο δεν μπορεί να κάνει η εκκλησία και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι έδαφος άνθησης κοινωνικοθρησκευτικών απαγορεύσεων.
Άρα η Πολιτεία αντί να κρύβεται και να μπερδεύει τα μπούτια της παίζοντας με λέξεις και όρους καλό θα ήταν να ξεχωρίσει τους θεσμούς και το τυπικό των δικαιωμάτων και να «απαγορεύσει» την ηθικολογική εισβολή καθυστερημένων αντιλήψεων στην νομική άσκηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Και οι πολίτες καλά θα κάνουν να μη κρίνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα με όρους ορθόδοξου χριστιανισμού (μέρα με νύχτα!). Η Εκκλησία μπορεί να ορίζει τα εσωτερικά τυπικά της αλλά όχι και τα κοινωνικά των χριστιανών και μη χριστιανών. Και μεταξύ μας καλύτερα να ασχοληθεί με τον πιστό χριστιανό Μπους (και όχι μόνο) που ευθύνεται για χιλιάδες θανάτους παρά με τα… «εγκλήματα» της Τήλου.
Προσωπικά αρνούμαι να συζητήσω ένα θέμα που δεν μου πέφτει λόγος αφού αρνούμαι να αμφισβητήσω ένα ανθρώπινο δικαίωμα των όποιων ανθρώπων.
Στέργιος
@Cynical
Είναι προφανές ότι στην περίπτωση αυτή οι ομοφυλόφιλοι ζητούν να προηγηθεί ή νομική κατοχύρωση από τήν κοινωνική αποδοχή, ελπίζοντας ότι αυτό θά συμβάλλει στήν κοινωνική αποδοχή, στήν ένταξή τους στόν θεσμό τού γάμου, γιατί αυτό πιστεύω ότι είναι τελικά τό ζητούμενο.
@Στέργιε.
Νομίζω ότι έκανες μιά πλήρη ανάλυση τού θέματος, καί συμφωνώ μαζί σου. Βέβαια, πιστεύω ότι η ανάγκη των ομοφυλοφίλων δεν είναι η νομική κατοχύρωση της ένωσής τους, αλλά ακριβώς η ένταξή τους στόν θεσμό του γάμου, ο μή διαχωρισμός τους κοινωνικά από ένα ετερόφυλο παντρεμμένο ζευγάρι.
Και, όπως ανέφερα καί στήν απάντησή μου στήν Cynical, θεωρούν ότι τό πρώτο βήμα θά είναι η νομική κατοχύρωση. Η δική σου οπτική ασφαλώς αυτό προτείνει, διαχωρίζοντας τα δύο θέματα καί υποστηρίζοντας τήν άμεση νομική κατοχύρωση τής ένωσης.
Πάντως, τό ίδιο βλέπουν και αυτοί πού σήμερα αντιδρούν, ότι δηλαδή τό πρώτο είναι ένα βήμα πρός τό δεύτερο.
Valderosso, καλημερα. Θα ήθελα να επισημανω ενα άλλο θεμα στο οποιο η πολιτεια προβαλλει άλλη αντιμετωπιση, για να δουμε ποσο η θεσμοθετηση ακολουθει συσχετισμους δυναμεων και άλλες σκοπιμοτητες και επ' ουδενί βαδιζει πάνω σε αρχες δικαιωματων κ.λ.π.
Και αναφερομαι στο θεμα της "μαντήλας" για το οποιο εσυ, λόγω Γαλλίας, θα εχεις καλυτερη αποψη. Στην προκειμενη περιπτωση ο νομοθετης απαγορευει στο ατομο να αυτοδιατιθεται. Ειναι προφανες οτι αν φοραει ή οχι μαντηλα δεν προκειται να κανει περισσοτερο ή λιγοτερο κακο στην κοινωνια.
Στους ομοφυλοφιλους δινει το δικαιωμα αυτοδιαθεσης με το να τους αναγνωριζει τον γαμο. (Αν δεν συμβαινει ακομα, ειναι βεβαιο οτι θα συμβει συντομα).
Στην μεν πρωτη περιπτωση το κρατος θελει να βαλει φρενο στους μουσουλμανους δειχνοντάς τους ποιος ειναι το αφεντικό, ενω στη δευτερη δεν εχει κανενα τετοιο προβλημα.
@Cynical,
Στήν Γαλλία τό θέμα τής μαντήλας έχει μιά απολύτως ιδιαίτερη αντιμετώπιση. Βασίζεται στίς αρχές τής Γαλλικής επανάστασης γιά ανεξιθρησκεία, καί δεν απαγορεύει μόνο τήν μαντήλα (στα σχολεία), αλλά καί κάθε δηλωτικό θρ5ησκεύματος (σταυρούς κλπ).
Στά κράτη πού μάχονται τόν ισλαμικό φονταμενταλισμό, ή μαντήλα αποτελεί σύμβολο, καί σάν σύμβολο διώκεται. Κάτι πού είναι τελείως διαφορετικό από τήν αυτοδιάθεση σχετικά μέ τήν συμβίωση ομοφυλοφίλων.
Μήν ξεχνάμε, επίσης, ότι η αυτοδιάθεση τούατόμου έχει πάρα πολλούς περιωρισμούς, και να αναφέρω κάποιους μερικώς ή καθ' ολοκληρία αποδεκτούς, όπως ή απαγόρευση τής αυτοκτονίας, τού γυμνισμού, τής μάσκας (ναί, σε ορισμένα κράτη). Ακόμη και "εθιμικές" απαγορεύσεις τής αυτοδιάθεσης, όπως ή συγκεκριμμένη ενδυμασία σέ τελετές κλπ.
Valderosso καλησπερα. Το θεμα ειναι να εξετασουμε τι διακυβευεται σε αυτες τις εξαιρεσεις του κανονα της αυτοδιαθεσης και γιατι βγαινουν αυθαιρετα απο τον κανονα. Ποσο γενική ισχυ εχουν οι γενικες αρχες στις οποιες ολοι υποκλινονται;
Πιστευω οτι ειναι οι συσχετισμοι δυναμεων και μονο στην κοινωνια που μπορουν να στειλουν περιπατο οποιαδηποτε γενικη αρχη.
Αναρωτιέμαι αν παραβιάζεται κάποιο δικαίωμα μου όταν μου απαγορεύεται να κάνω σεξ σε δημόσιους χώρους...
@Cynical, νομίζω ότι η ερώτηση τού Ανώνυμου απαντά στό ερώτημά σου.
Η απαγορευση του σεξ σε δημοσιο χωρο πώς δικαιολογειται; Και πώς δικαιολογειται η συνήθης δικαιολογηση που δινεται περι προσβολης της δημοσιας αιδού κ.λ.π.;
Αν αποκλεισουμε τα εωλα ερισματα της χριστιανικής ηθικής, πού αλλού θα μπορούσε να στηριχτεί η απαγόρευση αυτή;
Οι βασικες αρχες του φυσικου δικαιου νομιζω οτι είναι 1) της ανθρωπινης ζωής 2) της αξιοπρεπειας του ατομου και 3) της ιδιοκτησιας.
Το θεμα αυτο που εθιξε ο ανωνυμος με ενδιαφερει για θεωρητικούς (και οχι για πρακτικους) λογους. Πώς θα δικαιολογουσατε λοιπον την απαγορευση αυτή;
Δημοσίευση σχολίου